informacje prasowe, media o nas, imprezy i targi, akcje promocyjne i reklamowe

SOPRO
- -
- -
- SOPRO SOPRO
- Produkty - Produkty - Obiekty referencyjne - Obiekty referencyjne - Serwis - Serwis - Aktualności - Aktualności - Kontakt - Kontakt - O firmie - O firmie - Od redakcji - Od redakcji -
-
-
Ścieżka dojścia:  Strona główna  Aktualności  Informacje prasowe
-
- - -
Informacje prasowe
30.08.12 | Sopro Polska
W związku z wiązaniem
Coraz częściej oczekuje się na budowach przyśpieszonego tempa wykonania prac. Z jednej strony po prostu dlatego, że należy dotrzymać terminów kontraktu przy realizacji nowej budowy lub remontu. Z drugiej strony poszukiwane są materiały, dzięki którym wykonywane są prace naprawcze w funkcjonującym obiekcie.
Zdarza się zatem, że inwestor narzuca w eksploatowanym obiekcie konieczność wykonania prac nocą, w czasie weekendu lub też należy mu zaproponować technologię wykonania remontu podczas kilku kolejnych nocy tak, aby nie zakłócić użytkowania budynku. Czasem ograniczeniem są warunki pogodowe, które wymagają szybszego związania zapraw, w przeciwnym wypadku mogłoby dojść do problemów z jakością wykonanych prac. We wszystkich tych przypadkach niezbędne jest stosowanie materiałów szybkowiążących, które radykalnie skracają przerwy między kolejnymi etapami prac budowlanych oraz czas dopuszczenia obciążeń eksploatacyjnych. Normalnie wiążące materiały budowlane wymagają dość długiego sezonowania. Przykładowo – tynk wapienno-cementowy można obkładać płytkami ceramicznymi po ok. 2 tygodniach, na jastrychu można wykonywać następne prace nie wcześniej niż po około miesiącu, fugować można przeważnie po 1-3 dniach od układania płytek, dopuszczać lekki ruch pieszy na zafugowanej powierzchni z płytek ceramicznych lub kamienia naturalnego można najwcześniej po ok. 24 h. Jeżeli się tego nie przestrzega, dochodzi do różnych problemów – od estetycznych po konstrukcyjne – i w konsekwencji do konieczności wykonania poprawek lub remontu. Podobnie skutki występują przy zbyt wczesnym wystąpieniu opadów atmosferycznych lub mrozu w miejscu, gdzie świeżo wykonano prace budowlane. Niezwiązane zaprawy podlegają wówczas degradacji. Możliwości i zalety wynikające ze stosowania materiałów szybkowiążących przedstawię na przykładach z budów. Jednym z nich jest remont supermarketu. W tego typu obiektach dość często występują problemy z koniecznością wykonania naprawy posadzki, co wynika z błędów wykonawczych, zbytniego pośpiechu przy wykonywaniu posadzki lub zastosowania niewłaściwych np. zbyt mało wytrzymałych materiałów. W tym przypadku bowiem obciążenia eksploatacyjne są wysokie. Regularne, mechaniczne czyszczenie powierzchni, a także obciążenie wózkami widłowymi doprowadza do uszkodzeń fug, odspojeń płytek, a nawet pękania jastrychów. W pewnym momencie uszkodzenia uniemożliwiają dalszą eksploatację powierzchni i mogą grozić zamknięciem obiektu. Na początku dochodzi przeważnie do łatania dziur – tu i tam trzeba dofugować lub dokleić płytkę. Nie można jednak w nieskończoność łatać ubytków, których wciąż przybywa. Często po pewnym czasie zapada decyzja o remoncie generalnym ciągów komunikacyjnych. Jak to zrobić, żeby nie przerywać funkcjonowania supermarketu? Otóż w praktyce prace mogą być wykonywane jedynie nocą, między godziną 22.00 a 6.00. Z ograniczeń materiałowych i organizacyjnych wynika następująca technologia: prace należy wykonywać polami. Pierwszej nocy na wyodrębnionym polu można jedynie skuć płytki razem z podłożem i wykonać warstwę jastrychu. Jeżeli jastrych jest wiążący z podłożem, to jego minimalna grubość powinna być większa od 2,5 cm i w celu zapewnienia dobrej przyczepności do podłoża należy zastosować mostek szczepny Sopro HSF 748. Przy konieczności układania jastrychu na warstwie rozdzielającej jego minimalna grubość przy takich obciążeniach jak w supermarkecie to 5,5 cm. Jako jastrych możemy zastosować gotową zaprawę w workach Sopro Rapidur M1 lub spoiwo Sopro Rapidur B1, które po wymieszaniu z odpowiednim kruszywem jastrychowym tworzy szybkowiążącą zaprawę do jastrychów. Jastrychy wykonane z tych materiałów mogą być obciążane ruchem pieszym już po 3 h. Przy dobrej organizacji pracy zarówno skucie starego jastrychu z płytkami na powierzchni kilkudziesięciu metrów kwadratowych, jak i wykonanie nowego jastrychu jest możliwe w ciągu jednej nocy. Po wykonaniu prac świeży jastrych osłania się np. płytami OSB tak, żeby umożliwić przyjście klientów i nie dopuścić do jego uszkodzenia. Jastrych wykonany przy pomocy wyżej wymienionych materiałów przy temperaturach na poziomie + 20°C osiąga bardzo szybko wysokie wytrzymałości - po jednym dniu większe od 20 MPa, a po 28 dniach większe od 40 MPa. Występują jednak czasem sytuacje, gdy remontowane pola są większe lub prace przygotowawcze bardziej złożone i wymienione wyżej prace muszą być rozłożone na dwa dni. Kolejnej, a więc drugiej lub trzeciej nocy, można już przystąpić do układania płytek ceramicznych. Należy wykorzystywać również kleje i fugi z jednej strony szybkowiążące ze względu na konieczność szybkiego użytkowania okładziny, z drugiej strony wysokowytrzymałe ze względu na wysokie obciążenia użytkowe. Takie warunki spełniają SoproDur HF 264 półpłynna, przeznaczona do podłóg, szybkowiążąca zaprawa klejowa i SoproDur HF 30 wysokowytrzymała zaprawa fugowa. Zaprawa klejowa jest na tyle szybka, że już po 2,5-3 h można fugować płytki, a na zafugowaną przy pomocy SoproDur HF 30 powierzchnię można dopuścić lekki ruch pieszy już po godzinie. Należy zaznaczyć, że oba te materiały osiągają bardzo szybko wysokie wytrzymałości – klej już po kilku godzinach spełnia podwyższone wymagania normy PN-EN 12004 (wytrzymałość na zrywanie > 1 MPa ), fuga po jednym dniu wymagania normy PN-EN 13 888 (wytrzymałość na ściskanie > 15 MPa). Innym charakterystycznym przypadkiem, w którym wykorzystanie materiałów szybkowiążących umożliwia układanie płytek ceramicznych w krótkim czasie, są prace wykończeniowe na zewnątrz np. na tarasie lub elewacji w warunkach, jakie występują na styku jesień – zima lub zima - wiosna. Wówczas, bardzo często w ciągu dnia, warunki dopuszczające wykonywanie prac przy pomocy hydraulicznie wiążących zapraw są dobre. Jednak nocą mogą wystąpić przymrozki, które doprowadzają do zakłócenia wiązania cementu, co może prowadzić do problemów z zapewnieniem jakości prac. Stosowanie w takiej sytuacji zapraw normalnie wiążących jest nieodpowiedzialne i prowadzi do tzw. „zmydlania się” zapraw. Wyobraźmy sobie, że prace wykończeniowe zostały wykonane na tarasie w ostatnich dniach października, a w listopadzie nastąpiła zmiana pogody na niekorzystną. Zaprawy (jastrych, klej i fuga) nie miały szans związać i zostały poddane oddziaływaniom mrozu i wody. Po zimie, kiedy dopiero można ocenić jakość prac okaże się, że zaprawy są kruche, mało wytrzymałe albo wręcz rozpadające się w palcach. Można od razu przystępować do remontu. Natomiast w przypadku zastosowania zapraw szybkowiążących, prace okładzinowe na zewnątrz można wykonać dobrze na długie lata, ponieważ zanim przyjdzie mróz, zaprawy osiągają wymagane parametry wytrzymałościowe. Oczywiście nie ma konieczności osiągania tak wysokich wytrzymałości jak w przypadku omawianego wcześniej supermarketu. Można zastosować więc zestaw materiałów szybkowiążących, ale osiągających standardowe wytrzymałości. Spoiwo do jastrychów Sopro Rapidur B1 można mieszać z kruszywem w innych proporcjach tak, aby wytrzymałości minimalne na ściskanie były większe od 20 MPa. Należałoby w tym przypadku zastosować szybkowiążące uszczelnienie podpłytkowe Sopro TDS 823, płytki przykleić szybkowiążącą, półpłynną zaprawą klejową Sopro VF 419 i zafugować spoiną Sopro-Dur HF 8 lub HF 30.

Rekomendacje
- Grunt głęboko penetrujący Sopro GP 263 lub koncentrat gruntujący do podłoży chłonnych Sopro GD 749
- Szpachla samopoziomująca SoproDur HF-S
- Gotowa zaprawa w workach Sopro Rapidur M1 do jastrychów
- Spoiwo do jastrychów Sopro Rapidur B1, po wymieszaniu z odpowiednim kruszywem jastrychowym tworzy szybkowiążącą zaprawę do jastrychów
- Szybkowiążące uszczelnienie podpłytkowe Sopro TDS 823
- Szybkowiążąca półpłynna zaprawa klejowa Sopro VF 419
- Wysokowytrzymała zaprawa fugowa SoproDur HF 8 lub HF 30
- SoproDur HF 264 półpłynna, przeznaczona do podłóg, szybkowiążąca zaprawa klejowa
- Mostek sczepny Sopro HSF 748 więcej


30.08.12 | Sopro Polska
Prace wykończeniowe w basenach kąpielowych (cz. 2)
Prace wykończeniowe na basenie wymagają zarówno fachowej wiedzy, jak i najwyższej klasy materiałów budowlanych.
Dalszy etap prac wykończeniowych, o których pisaliśmy w poprzednim artykule, stanowią prace reprofilacyjne. Po przeprowadzeniu próby wodnej nie sposób pominąć mechanicznego usunięcia mleczka cementowego, a także innych elementów mogących negatywnie wpłynąć na uzyskanie nieodpowiednich wytrzymałości na odrywanie. W zależności od sytuacji na danym obiekcie zalecane są zaprawy szpachlowe cienkowarstwowe (Sopro RS 462) lub grubowarstwowe (Sopro AMT 468). Niezależnie od rodzaju zastosowanej zaprawy szpachlowej, w celu radykalnego zwiększenia przyczepności szpachli do odpowiednio przygotowanego podłoża betonowego zaleca się zastosowanie emulsji przyczepnej do szpachli Sopro HE 449. Należy także przypomnieć, iż nanoszenie zaprawy szpachlowej na podłoże następuje po zagruntowaniu podłoża emulsją przyczepną do szpachli Sopro HE 449. Podczas prac należy stosować tzw. metodę „mokre na mokre” nanoszenia szpachli na jeszcze wilgotne podłoże zagruntowane Sopro HE 449. Zastosowanie tej metody radykalnie zwiększa wytrzymałość na odrywanie materiałów szpachlowych od podłoża betonowego. Istotne podczas prowadzenia prac wykończeniowych na basenach jest prawidłowe (szczelne) obsadzenie elementów oświetlenia oraz elementów odpływowych (np. odpływy denne). W obszarach odpływów zaleca się wykonanie warstwy szpachli antykapilarnej o szerokości 5–15 cm i głębokości 2–5 cm, w celu wykluczenia możliwości wnikania wody pod ciśnieniem pod warstwę powłoki uszczelniającej i doprowadzenia do korozji podpowierzchniowej, a w dalszym etapie degradacji uszczelnienia i odspajania okładzin ceramicznych (rys. 1 i 2). W tym celu należy wykonać antykapilarne wypełnienie (rys. 3). Materiał tego wypełnienia mogą stanowić klej epoksydowy Sopro DB 500 lub zaprawa epoksydowa (Sopro EPG 522 wymieszana w odpowiednich proporcjach z piaskiem kwarcowym Sopro QS 507). Po wykonaniu wszystkich niezbędnych prac reprofilacyjnych oraz odpowiednim zamocowaniu elementów oświetlenia oraz elementów odpływowych należy przejść do prac uszczelniających. Zastosowanie w basenach kąpielowych cementowych zapraw uszczelniających jest doskonałym rozwiązaniem przy założeniu, że wypełniająca je woda odpowiada wodzie pitnej. Zalecane jest zastosowanie elastycznej dwuskładnikowej elastycznej zaprawy uszczelniającej Sopro DSF 423. W miejscach krytycznych, takich jak przejścia ściana-ściana, ściana-dno basenu oraz przejścia elementów oświetleniowych i odpływowych, w celu zwiększenia wytrzymałości zaprawy uszczelniającej należy zastosować siatkę z włókna szklanego. Podczas prowadzenia prac uszczelniających (koniecznie w min. dwóch cyklach roboczych) należy uzyskać minimalną grubość wyschniętej powłoki uszczelniającej rzędu 2 mm (jednak nie więcej niż 4 mm). Do prowadzenia prac okładzinowych na obiektach basenowych nadają się wyłącznie zaprawy klejowe elastyczne klasyfikowane wg PN 12004 jako zaprawy klejowe C2. Na płytach dennych dopuszcza się zastosowanie półpłynnych elastycznych zapraw klejowych (metoda floating). Na zakończenie prac uszczelniających często przeprowadza się drugą próbę wodną. Po zakończeniu prac uszczelniających można przystąpić do prac okładzinowych. I tu pojawia się pytanie, jakie okładziny będą stanowiły wykończenie basenu. W zależności od projektowanych okładzin można brać pod uwagę zastosowanie różnych zapraw klejowych, niemniej jednak muszą one bezwzględnie spełniać wcześniej wymienione wymagania, co do ich klasyfikacji wg PN 12004. Przy typowych okładzinach stosowanych na basenach firma Sopro proponuje zastosowanie wysoko elastycznej zaprawy klejowej Sopro No. 1 (nr kat. 400 wg PN 12004 – C2TE oraz wg PN 12002 klasyfikowany jako S1) z zastosowaniem metody kombinowanej, dającej pełne pokrycie spodnich części okładzin przez zaprawę klejową, co jest wymagane na obiektach basenowych. Natomiast na płytach dennych zalecana jest elastyczna zaprawa klejowa do podłóg Sopro VF 413 (wg PNEN 12004 klasyfikowany jako C2E).Odmienną sytuację stanowią prace prowadzone przy pomocy mozaiki szklanej. W tym przypadku zalecane jest zastosowanie wysoce elastycznej zaprawy klejowej białej Sopro No. 1 biały (nr kat. 996 klasyfikowany wg PNEN 12004 jako C2TE), dodając do wody 10% dyspersji uelastyczniającej lub zaprawy fugowej epoksydowej Sopro FEP 603 (kolor biały), która może być stosowana również jako klej do płytek. W obu tych przypadkach do fugowania możemy użyć wysokoodpornej na wypłukiwanie i zagrzybienia zaprawy fugowej SoproDur HF8. Fuga epoksydowa wąska specjalna Sopro FEP 603 jest doskonałym rozwiązaniem, gdy istnieje potrzeba wykonania prac okładzinowych i prac fugowych przy pomocy jednego materiału (wg PN-EN 12004 klasyfikowana jako R2T, natomiast wg PN-EN 13888 sklasyfikowana jako RG). W przypadku mozaiki szklanej istotne jest, aby zastosowana zaprawa klejowa spełniała odpowiednie parametry niezbędne do prowadzenia prac na obiektach basenowych, a także stanowiła doskonale białe podłoże dla cienkich (nierzadko przeźroczystych) drobnowymiarowych elementów mozaiki. Nie sposób pominąć odpowiedniego doboru samej mozaiki. Ze względu na obciążenia, jakim poddawane są elementy stanowiące konstrukcję basenu oraz elementy wykończenia basenu, należy starannie dobrać odpowiednią mozaikę zalecaną do prowadzenia prac w strefach podwodnych. Nie wszystkie mozaiki mogą być zastosowane w strefach podwodnych. Powodem tego jest siatka montażowa umieszczona po lewej stronie, podczas prac okładzinowych bezpośrednio mocowana do powierzchni zaprawy uszczelniającej poprzez zaprawę klejową. Problem stanowią siatka, która zmniejsza powierzchnię pokrycia przez zaprawę klejową spodnich części okładzin, oraz zastosowany klej montażowy mocujący poszczególne kostki mozaiki do siatki. Klej ten pod wpływem wilgoci, zarówno pochodzącej z zaprawy klejowej, jak i powstałej w późniejszym okresie eksploatacji obiektu, traci swoje właściwości, poszczególne elementy mozaiki tracą przyczepność i zaczynają odpadać pojedyncze elementy. Późniejszy proces postępuje dość gwałtownie, doprowadzając do uszkodzeń wymagających przeprowadzenia kosztownych prac remontowych. W przypadku stosowania mozaiki na basenach, czyli w strefach podwodnych, należy bezwzględnie stosować mozaikę z siatką montażową (lub folią, a także papierem montażowym) po stronie prawej (od strony zewnętrznej). Po przeprowadzeniu prac okładzinowych oraz związaniu zaprawy klejowej powłoka montażowa jest usuwana (z reguły poprzez namoczenie) i otrzymuje się powierzchnię po prowadzenia dalszych procesów wykończeniowych (fugowanie). Stosowanie mozaiki z papierem montażowym lub innym nieprzeźroczystym elementem jest co prawda uciążliwe, jednak w połączeniu z fachowym wykonaniem daje bardzo dobre i trwałe efekty w postaci doskonale umocowanych poszczególnych „kostek” mozaiki w zaprawie klejowej. Nie sposób pominąć dylatacji, gdyż bez nich konstrukcja basenowa (niecka – strefa okołobasenowa) w krótkim czasie uległaby zniszczeniu. Wszystkie dylatacje w podłożu muszą być przeniesione na okładziny ceramiczne; tak samo niezbędne przy połączeniu elementów konstrukcyjnych są fugi. Zatem wszystkie miejsca, w które wprowadzana będzie fuga silikonowa Sopro Silikon, należy przed pracami fugowymi odpowiednio przygotować przez zagruntowanie preparatem gruntującym pod fugi silikonowe Sopro UW 025, a następnie po wyschnięciu wprowadzić fugę silikonową Sopro Silikon (z wcześniejszym wprowadzeniem sznura dylatacyjnego Sopro PER 567). więcej


30.08.12 | Sopro Polska
Profesjonalne brukowanie
Technologia brukowania dróg i placów kostką kamienną zmieniła się w ostatnich latach w bardzo istotny sposób. Większe niż dawniej obciążenia pojazdami oraz zwiększone wymagania inwestorów wymuszają na projektantach i wykonawcach poszukiwania najnowszych rozwiązań w tej dziedzinie.
Przedstawione w artykule materiały dają szeroki wybór rozwiązań technologicznych, gwarantujących długotrwałą i bezawaryjną eksploatację przy zachowaniu efektownego wyglądu nawierzchni. W ostatnich latach, w wielu miejscowościach naszego kraju, zaobserwować można zwiększającą się liczbę rewitalizacji nawierzchni ulic i placów. Zauważalna jest tendencja zachowywania brukowych nawierzchni z kostki kamiennej, a na wielu miejskich starówkach do odtwarzania dawnej nawierzchni dróg i placów oraz do wbudowywania kostki i płyt kamiennych w miejsce nawierzchni asfaltowych. Materiał ten coraz częściej wykorzystywany jest również w nowych realizacjach. Rozwój motoryzacji obnażył wszystkie wady i niedoskonałości tego typu nawierzchni w układzie tradycyjnym. Wynikały one najczęściej z faktu zbyt słabej podbudowy oraz nietrwałości spoin. Zmienił się również sposób czyszczenia powierzchni dróg. Wprowadzono powszechnie czyszczenie mechaniczne przy wykorzystaniu pojazdów, które za pomocą szczotek stalowych czyszczą powierzchnię jezdni z funkcją odsysania. Metoda ta bardzo szybko doprowadza do powstawania dużych ubytków w fudze, a w konsekwencji do obluzowania i wypadania pojedynczych elementów bruku. Często zarówno podkład pod bruk jak i fuga nie są związane spoiwem, co na skutek mycia ciśnieniowego, a nawet opadów deszczu, prowadzi do niszczenia nawierzchni.
Szczeliny spoinowe w bruku zasypane piaskiem powinny być regularnie uzupełniane, co i tak nie gwarantuje stabilności bruku. W tego typu rozwiązaniu po wypłukaniu dochodzi do obruszania się kostki i przesuwania, a z czasem jej wypadania. W przypadku zbyt słabej podbudowy powierzchnia bruku w trakcie eksploatacji obciążana jest nierównomiernie, dochodzi do pękania okładziny i dalszej jej degradacji. Naprawa tego typu uszkodzeń wiąże się z ogromnymi kosztami. Częstym problemem dotyczącym powierzchni brukowanych jest woda stojąca w szczelinach spoinowych. Dochodzi do takiej sytuacji najczęściej na skutek nieodpowiednich właściwości odsączających warstwy nośnej, lub z powodu zbyt małego spadku nawierzchni. W tym przypadku przy fudze przepuszczającej wodę dochodzi najczęściej do wypaczania się okładziny pod wpływem zmiennych cykli zamarzania i rozmarzania. Niezwiązana spoiwem fuga (piasek, żwirek) posiada w swej strukturze duże pory. Jest to idealne miejsce do odkładania się różnego typu zabrudzeń i idealne podłoże dla rozwoju mchów i traw, co wpływa niekorzystnie na estetykę nawierzchni. Kolejnym problemem są niekontrolowane naprężenia, które mogą prowadzić do zniszczenia fug. Dotyczy to w szczególności fug sztywnych związanych spoiwem. Brak fug dylatacyjnych w nawierzchniach brukowych i kamiennych prowadzi do naprężeń w całej nawierzchni, co może spowodować pękanie fug i okładziny kamiennej. Uszkodzenia nawierzchni z bruku i płyt kamiennych zdarzają się rzadko z powodu niskiej jakości kamienia. Najczęstsze przyczyny leżą w złym projektowaniu, niewłaściwej realizacji prac lub w nieprawidłowym doborze materiałów wiążących. Dlatego też bardzo ważne jest prawidłowe zaplanowanie całego sytemu uwzględniające przyszłe obciążenia. Kluczem do sukcesu jest również dobór odpowiednich materiałów, które spełniają specyficzne wymagania oraz przestrzeganie technologii ich stosowania. Omawiane powierzchnie muszą, prócz estetyki i żywotności, spełniać wymogi funkcjonalności. Do wykonania nawierzchni wykorzystuje się różnego typu płyty, kostki kamienne i betonowe oraz kostki klinkierowe. Można z tych materiałów wykonać nawierzchnię dróg, ulic, ścieżek i placów. W zależności od rodzaju drogi czy placu i sposobu ich wykorzystania (obciążenia ruchem kołowym, czyszczenie mechaniczne) rozróżnia się dwie metody budowy nawierzchni: sztywną i elastyczną. Przy budowie sztywnej dodaje się do fug materiały zawierające substancje wiążące. Podbudowa wykonana jest z betonu, a kostkę układa się na zaprawie. Przy metodzie elastycznej fugi wypełnia się piaskiem, na którym również układa się kostkę brukową. Istnieje również wariant półsztywny (powiązanie niezwiązanej podbudowy ze sztywnym fugowaniem). Wariant ten jest przeznaczony dla dróg i placów o niewielkich obciążeniach ruchem np. strefy ruchu pieszego. Ponadto niemieckie wymagania dotyczące nawierzchni rozróżniają układ przepuszczający wodę i szczelny. I tak w przypadku silnych obciążeń mechanicznych spowodowanych ruchem kołowym, na mostach, w rynnach i kanałach odwadniających stosuje się układy nieprzepuszczające dla wody. Natomiast przy lżejszych obciążeniach w ogródkach, na ścieżkach, chodnikach podjazdach do garaży najlepiej sprawdza się system wodoprzepuszczalny. Firma Sopro posiada w swojej ofercie materiały do wszystkich opisanych wcześniej przypadków. Do mocowania kostki brukowej i płyt kamiennych firma Sopro oferuje zaprawę drenażową Sopro DM 610 wraz ze szlamem sczepnym Sopro HSF 748. Zestaw ten może być wykorzystywany do układania płytek i płyt kamiennych, bruku kamiennego, betonowego, klinkierowego w zastosowaniach zewnętrznych. Parametry techniczne, takie jak wytrzymałość na ściskanie powyżej 25 N/mm2 oraz na zginanie 4 N/mm2, kwalifikują ten materiał jako zaprawę do układania we wszystkich strefach obciążenia. Zaprawa ta wykonana jest z kruszywa o bardzo zbliżonych frakcjach uziarnienia, wiązana cementem trasowym redukującym możliwość powstawania wykwitów wapiennych oraz przebarwień kamienia naturalnego. Dzięki specjalnie dobranemu uziarnieniu, zaprawa nie ulega zniszczeniu na skutek zmiennych cykli zamarzania i rozmarzania, a odpowiedniej wielkości pory zapewniają bardzo wysoką przepuszczalność wody 5,77 l/(m2xs) dla warstwy 6 cm.

Sopro DM 610, jako podsypka pod kostkę brukową, może być stosowana w warstwie minimum 5 m. Szczególnie wysokie wymagania stawia się materiałom do fugowania. Muszą one nie tylko przenieść wysokie obciążenia mechaniczne (jak w obszarach ruchu drogowego), ale tam gdzie jest to wymagane spełnić funkcję drenażową wraz z zaprawą podbudowy oraz zachowywać właściwości wodoodporności, mrozoodporności i odporność na środki do odladzania. Dla wszystkich tych specyficznych wymagań w ofercie Sopro znajdują się odpowiednie rozwiązania. Dobór zapraw do spoinowania uzależniony jest od rodzaju obciążeń i miejsca zastosowania. I tak dla najmniejszych obciążeń (ścieżki, tarasy, dziedzińce, podjazdy do garażu) do spoinowania kostki brukowej i płyt kamiennych wystarczająca jest zaprawa Sopro PF dla fug o szerokości od 3 mm. Jest to jednoskładnikowa, wymieszana fabrycznie, modyfikowana żywicami zaprawa w gotowej postaci. Materiał ten jest wodoprzepuszczalny, uniemożliwia obrastanie fug trawą i mchami przy jednoczesnym długotrwałym zachowaniu zdolności drenażowych. Zaprawa wiąże pod wpływem wilgoci z powietrza. Już po 24 godzinach może być obciążana ruchem pieszym. Podczas czyszczenia nawierzchni materiał fugi nie jest wyrywany, jest dostosowany do wysokociśnieniowego mycia wodą oraz jest odporny na sole do odladzania. Dla średnich obciążeń, jak miejsca parkingowe, strefy ruchu pieszego, parkingi, uliczki dojazdowe wystarczająca jest zaprawa Sopro EPF. Jest to dwuskładnikowa, zaprawa epoksydowa do wymieszania z wodą, wodoprzepuszczalna, bardzo prosta w nanoszeniu po wcześniejszym zwilżeniu okładziny wodą. Zaprawę w płynnej konsystencji w bardzo prosty sposób wprowadza się w szczeliny spoinowe. Ruch pieszy dopuszczalny jest już po 24 godzinach. Również dla średnich obciążeń firma Sopro posiada w ofercie zaprawę mineralną Sopro TNF. Jest to szybkowiążąca zaprawa cementowa z dodatkiem trasu, do wypełniania szczelin fugowych od 5-40 mm. Zaprawa ta zalecana jest do fugowania kostki brukowej i płyt kamiennych w ogrodach i na tarasach. Wysoka zawartość trasu redukuje możliwość powstawania wykwitów wapiennych. Produkt znajduje również zastosowanie przy spoinowaniu płyt kamiennych i betonowych z szeroką fugą o rustykalnej, gruboziarnistej strukturze powierzchni spoiny oraz przy układaniu poligonalnym kamienia łamanego. Dla średnich i ciężkich obciążeń w budownictwie drogowym (strefy parkingowe, strefy rozładunkowe, uliczki miejskie, obciążenia samochodami osobowymi oraz ciężarowymi) idealnym rozwiązaniem jest fuga cementowa Sopro BSF. Dzięki odpowiednio dobranym parametrom wytrzymałościowym, materiał ten idealnie nadaje się do spoinowania różnego rodzaju kostki i płyt betonowych. Bruk i okładziny kamienne, poddane ciężkim obciążeniom ruchem autobusowym i samochodów ciężarowych, wymagają niezawodnego systemu składającego się z warstwy nośnej, warstwy podsypki i spoiny. Luźne, niezwiązane materiały fugowe ułatwiają w tym wypadku penetrację wody w głąb całej konstrukcji i prowadzą do jej długotrwałej degradacji. Spoinowanie musi tu zostać wykonane wysokowytrzymałą, wiążącą hydraulicznie zaprawą fugową. Do tego celu firma Sopro oferuje cementową, szybkowiążącą, wysokoobciążalną zaprawę fugową do kostki brukowej Sopro PFM. Produkt z zawartością trasu umożliwia uzyskanie spoiny o bardzo wysokich parametrach wytrzymałości na ściskanie minimum 45 N/mm² i nadaje się do szczelin fugowych o szerokości od 5-30 mm. Obok wysokiej wytrzymałości na ścieranie fuga ta charakteryzuje się wysoką odpornością na wykwity wapienne, obciążenia mrozem i solami stosowanymi do rozmrażania jezdni. Świeżo zafugowane obszary można szybko obciążać, a w późniejszym okresie można je czyścić z wykorzystaniem wysokociśnieniowych maszyn myjących ze szczotkami obrotowymi. Alternatywnie w obszarze dużych obciążeń dostępna jest Sopro HFE epoksydowa zaprawa fugowa do kostki brukowej i kamienia naturalnego. Fuga ta ma zastosowanie w szerokościach od 10 mm. Wytrzymałość końcowa tej zaprawy wynosi minimum 45 N/mm². Prosta w obróbce nadaje się do zabudowy w obszarach mocno obciążonych jak ulice, parkingi i magazynowe strefy załadunku. Jest odporna na czyszczenie maszynami ze szczotkami i strumieniem wody pod wysokim ciśnieniem, a także na mróz i sole do rozmrażania dróg.

Rekomendacje produktowe
- Środek ułatwiający zmywanie fug do kostki brukowej Sopro PFA 867.
- Zaprawa drenażowa Sopro DM 610 i szlam sczepny Sopro HSF 748 - do mocowania kostki brukowej i płyt kamiennych, do układania płytek, bruku kamiennego, betonowego, klinkierowego w zastosowaniach zewnętrznych we wszystkich strefach obciążenia.
- Zaprawa Sopro PF - jednoskładnikowa, wymieszana fabrycznie, modyfikowana żywicami zaprawa w gotowej postaci, stosowana w przypadku najmniejszych obciążeń (ścieżki, tarasy, dziedzińce, podjazdy do garażu) do spoinowania kostki brukowej i płyt kamiennych.
- Zaprawa Sopro EPF - dwuskładnikowa, epoksydowa, do wymieszania z wodą, wodoprzepuszczalna, przeznaczona dla średnich obciążeń, np. miejsca parkingowe, strefy ruchu pieszego, parkingi, uliczki dojazdowe.
- Zaprawa mineralna Sopro TNF - szybkowiążąca zaprawa cementowa z dodatkiem trasu, do wypełniania szczelin fugowych od 5-40 mm, dla średnich obciążeń, do fugowania kostki brukowej i płyt kamiennych w ogrodach i na tarasach, do spoinowania płyt kamiennych i betonowych z szeroką fugą o rustykalnej, gruboziarnistej strukturze powierzchni spoiny oraz przy układaniu poligonalnym kamienia łamanego.
- Fuga cementowa Sopro BSF - dla średnich i ciężkich obciążeń w budownictwie drogowym (strefy parkingowe, strefy rozładunkowe, uliczki miejskie, obciążenia samochodami osobowymi oraz ciężarowymi), do spoinowania różnego rodzaju kostki i płyt betonowych.
- Zaprawa fugowa do kostki brukowej Sopro PFM - cementowa, szybkowiążąca, wysokowytrzymała, wiążąca hydraulicznie. Zaprawa fugowa do kostki brukowej i kamienia naturalnego Sopro HFE – epoksydowa, stosowana alternatywnie w obszarze dużych obciążeń.

Zalecenia
- Należy prawidłowo zaplanować cały system brukowania i metodę budowy nawierzchni uwzględniając przyszłe obciążenia.
- Właściwie dobrać materiały, które spełniają specyficzne wymagania.
- Przestrzegać technologii ich stosowania.
- Nawierzchnie z kostki brukowej, betonowej, kamiennej czy klinkierowej muszą, prócz estetyki i żywotności, spełniać wymogi funkcjonalności.
- Przy budowie sztywnej stosować fugi zawierające substancje wiążące. Podbudowę wykonać z betonu, a kostkę układać na zaprawie.
- Przy metodzie elastycznej fugi wypełnia się piaskiem, na którym również układa się kostkę brukową.
- Dla dróg i placów o niewielkich obciążeniach ruchem np. strefy ruchu pieszego można stosować metodę półsztywną (powiązanie niezwiązanej podbudowy ze sztywnym fugowaniem).
- W przypadku silnych obciążeń mechanicznych spowodowanych ruchem kołowym, na mostach, w rynnach i kanałach odwadniających stosować układy nieprzepuszczające dla wody.
- Przy lżejszych obciążeniach w ogródkach, na ścieżkach, chodnikach podjazdach do garaży najlepiej sprawdza się system wodoprzepuszczalny. więcej


30.08.12 | Sopro Polska
Prace wykończeniowe w basenach kąpielowych (cz. 1)
Ze względu na skomplikowaną formę lub kształt, a także bardzo istotną rolę do spełnienia, baseny stanowią wielkie wyzwanie dla projektantów, architektów, wykonawców oraz producentów okładzin, a także producentów chemii budowlanej.
Od projektanta (architekta) podczas fazy projektu wymaga się, aby stworzył konstrukcję ponadczasową pod względem funkcjonalności oraz odporną na zużycie. W związku z tym „kreatorzy” wykończeń basenów coraz częściej sięgają po drobnowymiarowe okładziny z materiałów niskonasiąkliwych, a także ze szkła. Okładziny basenowe dają swobodę w tworzeniu niepowtarzalnych kształtów, a także nieograniczone możliwości tworzenia obrazów. Od wykonawców z kolei wymaga się prowadzenia prac zgodnie z technologią oraz wytycznymi producentów chemii budowlanej. Natomiast od producentów okładzin oraz chemii budowlanej wymaga się dostarczenia produktów i technologii pozwalających na prowadzenie prac wykończeniowych, dających wysoką jakość oraz trwałość rozwiązania. Firma Sopro Polska, jako producent zaawansowanej technicznie chemii budowlanej sprostał temu wyzwaniu i od długiego czasu zajmuje czołowe miejsce na rynku krajowym, jak i zagranicznym, w zakresie technologii basenowych. Oferujemy kompletne rozwiązania systemów basenowych w przypadku basenów kąpielowych (system materiałów na bazie cementu), natomiast w przypadku basenów przemysłowych system materiałów epoksydowych. Z kolei stosowanie wszelkiego rodzaju mozaik stało się bardzo powszechne szczególnie w małych (prywatnych), przydomowych basenach (zdj. 2), choć rozwiązanie to spotykane jest również na dużych obiektach rekreacyjnych (zdj. 3). Celem jest bardziej atrakcyjna forma wykończenia (zdj. 1). Tak jest w przypadku elementów stanowiących o estetyce danego basenu rekreacyjnego (zdj. 3), gdzie w doskonały sposób połączono tradycyjną okładzinę stosowaną na obiektach basenowych z mozaiką. Zarówno duże olimpijskie baseny, jak i małe, prywatne obiekty, wymagają profesjonalnego podejścia zarówno do prac projektowych, wykonawczych, jak i doboru odpowiedniej okładziny oraz chemii budowlanej. Popełnienie błędów jest w tym przypadku niezmiernie kosztowne, niezależnie od wielkości obiektu oraz roli, jaką będzie on spełniał. Prowadzenie prac remontowo-naprawczych w zbyt krótkich terminach od oddania do użytku obiektu będzie uciążliwe, a także pozostawi niesmak w odczuciu inwestora. W związku z tym należy starannie dobrać odpowiednie okładziny oraz produkty chemii budowlanej. Każdy poważnie myślący inwestor powinien skierować swoje kroki w kierunku profesjonalnych rozwiązań systemowych, dających – w połączeniu z fachowym wykonawstwem – gwarancję trwałości i bezawaryjności. Mam na myśli zastosowanie odpowiedniej do danego obiektu okładziny, a także profesjonalnego systemu chemii budowlanej. W zależności od wielkości obiektu, jego przeznaczenia i od projektowanej okładziny, baseny wykonywane w technologii tradycyjnej, czyli niecki żelbetowe, można wykańczać okładzinami tradycyjnymi stosowanymi w wykończeniowych pracach basenowych, jak i mozaiką szklaną. Niezależnie od projektowanej okładziny trzon prac przygotowująco-wykończeniowych na basenie jest identyczny.
Sezonowanie niecki żelbetowej powinno trwać co najmniej sześć miesięcy. Jednak przy stosowaniu zapraw klejowych elastycznych, klasyfikowanych symbolem S 1 wg DIN EN 12002, czas czekania można zredukować do trzech miesięcy. Następny etap powinna stanowić próba wodna. Jej przeprowadzenie ma na celu ujawnienie się nieszczelności (pod pełnym obciążeniem wody). Według wielu wykonawców, a także inwestorów, przeprowadzenie próby wodnej to zbędne podnoszenie kosztów oraz niepotrzebne wydłużanie procesu prac wykończeniowych. Jednak pominięcie tak ważnego etapu nie da nam odpowiedzi na pytanie, jak zachowa się konstrukcja pod obciążeniem, ze szczególnym zwróceniem uwagi na szczelność. Nieszczelność niecki może wynikać z wielu z pozoru błahych niedociągnięć oraz sytuacji, których podczas budowy nie sposób uniknąć. W pierwszym rzędzie można wymienić spękania oraz rysy skurczowe konstrukcji. Problematyczne są także przerwy technologiczne, skutkujące nieciągłością materiału stanowiącego nieckę basenową. Wszelkiego rodzaju pęknięcia, rysy należy bezwzględnie zamykać przy pomocy żywic spajających siłowo. Przykład takiego produktu jest żywica lana Sopro GH 564. W przypadku rys lub pęknięć na dnie basenu zaleca się stosowanie żywicy Sopro GH 564 w postaci czystej (bez dodatków). Natomiast w przypadku ścian basenu żywicę laną Sopro GH 564 należy wymieszać z piaskiem kwarcowym Sopro QS 507 i zamykać pęknięcia tzw. zaprawą akrylową (Sopro GH 564 + QS 507). Uzupełnienie dla ww. produktów stanowi preparat epoksydowy Sopro EPG 522 wymieszany z piaskiem kwarcowym Sopro QS 511, wykorzystywany przy pracach uszczelniających przejścia przez konstrukcję wszelkiego rodzaju odpływów, do uszczelnienia stref wokół elementów oświetleniowych w strefach podwodnych oraz jako korek antykapilarny w strefie główki basenu. Reasumując – próba wodna ujawnia większość nieszczelności i daje możliwość wychwycenia ewentualnych nieciągłości w materiale betonowym. W związku z tym jej przeprowadzenie stanowi integralną cześć prac wykończeniowych i jednocześnie powinna stanowić pierwszy, zasadniczy etap prowadzenia tychże prac. Niedociągnięcia podczas wykonywania niecki Charakterystyka prac żelbetowych, a także wszechobecny pośpiech podczas prowadzenia robót budowlanych, skutkuje czasami różnego rodzaju niedociągnięciami. Zdarzają się przypadki nieciągłości materiału czy ubytki będące wynikiem np. niezbyt dokładnego zawibrowania mieszanki betonowej. Ze względu na obciążenia, jakim podlegają współczesne konstrukcje niecek basenowych, należy bardzo poważnie podejść do kwestii wypełnienia ewentualnych ubytków lub braków. Nie można opierać się na zwykłych szpachlach cementowych. Do napraw konstrukcji należy stosować materiały stanowiące składowe systemu PCC (zaprawy cementowe modyfikowane polimerami). Firma Sopro z powodzeniem wprowadziła na rynek rodzinę produktów Repadur. Jest to linia przeznaczona do napraw konstrukcji żelbetowych, posiadająca aprobatę techniczną IBDiM, przeznaczona do prowadzenia profesjonalnych prac naprawczych wszelkiego rodzaju konstrukcji betonowych. Rodzina produktów Repadur to zaprawy cementowe modyfikowane polimerami (stanowiące system PCC), gdzie przykładowo zasadnicza szpachla Sopro Repadur 50 uzyskuje wytrzymałość na ściskanie na poziomie, 60 MPa, tak niezbędne przy współczesnych konstrukcjach żelbetowych. W kolejnej części przeczytacie Państwo o pracach reprofilacyjnych niecek basenowych, uszczelnianiu, a także pracach okładzinowych. więcej


30.08.12 | Sopro Polska
Sztuka pielęgnacji gresu
Nie można jednoznacznie stwierdzić jakie środki należy stosować, jednak bezwzględnie należy wziąć pod uwagę, że każda z okładzin występujących na rynku wymaga w mniejszym lub większym stopniu pielęgnacji, aby długo służyła i estetycznie nie odbiegała od ogólnie przyjętych standardów.
W trakcie projektowania okładzin dla danego zastosowania należy bezwzględnie wziąć pod uwagę oprócz aspektów technicznych, także takie, których pominięcie może spowodować, iż wykonana powierzchnia będzie nieefektywna lub utrzymanie jej czystości będzie bardzo kosztowne, co w obecnych czasach jest nie do przyjęcia. Do aspektów tych zaliczyć należy:
- sposób użytkowania danych powierzchni, a co za tym idzie rodzaj, intensywność, charakter procesów brudzenia,
- łatwość utrzymania czystości, łatwość zmywania,
- koszty utrzymania czystości, czyli środki impregnujące i środki czyszczące oraz środki techniczne i nakłady robocizny na utrzymanie czystości na odpowiednim poziomie.
Okładziny ceramiczne są znane ludzkości od wielu wielu wieków. Powodem tak ogromnej popularności jest łatwość wykonywania, różnorodność kształtów, form, łatwość utrzymania czystości. Ponadto nie sposób pominąć trwałości ww. powierzchni, która jest bardzo wysoka, nawet przy niekorzystnych warunkach użytkowania, takich jak wysokie obciążenia chemiczne, zmienne warunki atmosferyczne itd.
Sopro Polska, lider w systemach chemii budowlanej, dysponuje odpowiednimi materiałami oraz technologiami do przeprowadzenia prac z okładzinami ceramicznymi jak i z kamienia naturalnego, ponadto bardzo szeroka oferta firmy zawiera także środki czyszczące i impregnujące do okładzin ceramicznych oraz z kamienia naturalnego.Niezależnie od rodzaju okładziny, rodzaju obciążeń przyszłej powierzchni, podstawę dobrego wykonania stanowi szereg zależności, które współgrają ze sobą tworząc całość, począwszy od przygotowania podłoża poprzez dobór odpowiednich zapraw klejowych, fugowych oraz technologii prac, po dobór odpowiednich rodzajów okładzin.
W tym miejscu nie sposób pominąć roli środków czyszczących i impregnujących, których zastosowanie wydłuża okres użytkowania i ułatwia utrzymanie czystości. Panuje opinia, iż okładziny ceramiczne nie ulegają zabrudzeniom, nic bardziej mylnego.W ekstremalnych przypadkach nieodpowiedni dobór okładziny w połączeniu z nieodpowiednią pielęgnacją powierzchni wykończonej okładzinami ceramicznymi może doprowadzić pomimo jej doskonałej kondycji technicznej do konieczności jej usunięcia i wykonania nowej, gdzie podstawą decyzji będą względy estetyczne, co wiąże się z niepotrzebnymi kosztami. W przypadku okładzin gresowych polerowanych może wystąpić problem już na etapie prowadzenia prac fugowych, gdyż w niektórych przypadkach może się okazać, iż ich struktura powierzchniowa jest bardzo porowata, zatem proces fugowania wykonany z pominięciem obowiązkowego fugowania próbnego może spowodować powstanie przebarwień lub zmatowień niemożliwych do usunięcia, powodujących konieczność usunięcia okładzin, co podobnie jak w poprzednio przytoczonym przypadku wiąże się z niepotrzebnymi kosztami. Zatem kluczem do trwałości powierzchni, oprócz odpowiedniego doboru okładzin, technologii mocowania, jest także odpowiednia i profesjonalna pielęgnacja okładzin ceramicznych. Naturalnie inne wymagania stawiane są okładzinom zastosowanym na powierzchniach poziomych a inne na pionowych, podobnie sytuacja wygląda w przypadku środków czyszczących i impregnujących.Ze względu na odmienny charakter obciążeń jakim podlegają ww. powierzchnie, a co za tym idzie odmienne rodzaje okładzin, wymagania dot. sposobów czyszczenia i impregnacji są inne dla okładzin szkliwionych i nieszkliwionych, chłonnych i niechłonnych. Ponadto bardzo istotne jest umiejscowienie okładzin wewnątrz czy na zewnątrz obiektu, co w prostej linii można odczytać jako intensywność działania czynników brudzących.Odporność okładziny ceramicznej na zabrudzenia określa norma EN ISO 10 545-14, ogólnie można powiedzieć, że odporność na zabrudzenia zależna jest od struktury powierzchniowej okładziny. Upraszczając, im większa porowatość tym większe ryzyko wnikania zabrudzeń w strukturę powierzchniową okładziny bez możliwości ich usunięcia. Odporność okładzin ceramicznych na zabrudzenia podaje się w 5 klasach, gdzie 1 klasa oznacza, że z okładziny ceramicznej usuwa się je najłatwiej (bieżąca woda o temperaturze 55 +/- 5°C), a z kolei klasa 5 oznacza brak możliwości usunięcia zabrudzeń z okładziny. Ponadto istotnym podziałem wśród okładzin jest podział ze względu na nasiąkliwość oraz sposób produkcji. Podstawą tych dwóch podziałów jest powstanie 11 grup klasyfikacyjnych dla okładzin ceramicznych. W artykule skupimy się na okładzinach ceramicznych gresowych zarówno w odmianach tzw. surowych, polerowanych jak i szkliwionych. Tego typu okładzina powstaje, ujmując temat w telegraficznym skrócie, poprzez naniesienie szkliwa na czerep gresowy, którego proces powstawania w ogromnym uproszczeniu można określić jako prasowanie i wypalanie odpowiednio modyfikowanego chemicznie granulatu. Uzyskana w ten sposób okładzina wykazuje niską nasiąkliwość, wysoką wytrzymałość mechaniczną, wysoką mrozoodporność oraz możliwość uzyskania różnych wzorów (kolorystyka, faktura) powierzchni okładziny. Ich stosowanie jest bardzo szerokie. Stosowanie tego rodzaju okładzin wewnątrz lub na zewnątrz budynku jest standardowe. W przypadku większości okładzin szkliwionych proces utrzymania czystości uzależniony jest od jakości i szorstkości powłoki szkliwionej. Z reguły do czyszczenia używa się maszyn czyszczących, których działanie oparte jest na zasadzie kombinacji mechanicznego czyszczenia (użycie szczotek obrotowych lub obrotowych mat wiskozowych) w połączeniu z działaniem środków czyszczących. W tym miejscu bardzo istotnym faktem staje się dobór odpowiedniego środka czyszczącego, gdyż musi on usuwać zabrudzenia występujące na danej powierzchni, bardzo istotne jest, aby środki czyszczące dobierać mając na uwadze rodzaj zabrudzeń, ich intensywność i charakter. Ponadto ze względu na fakt występowania w powierzchniach wykończonych okładzinami ceramicznymi fugi mineralnej (epoksydowej) oraz fugi silikonowej, odpowiednio dobrany środek czyszczący nie może negatywnie wpływać na ww. elementy wchodzące w skład powierzchni. Bardzo istotne jest także, aby podczas doboru chemii czyszczącej zwrócić uwagę czy producent dopuszcza możliwość stosowania jego produktu w urządzeniach czyszczących. Odpowiednio dobrany środek czyszczący usunie zabrudzenia eksploatacyjne nie naruszając występujących w powierzchni fug cementowych i silikonowych. Inny temat stanowi problem utrzymania czystości na okładzinach szkliwionych zastosowanych na zewnątrz budynku na elewacji. Proces utrzymania czystości na takich powierzchniach jest bardzo trudny do zrealizowania, gdyż są to z reguły duże powierzchnie charakteryzujące się zabrudzeniami pochodzącymi ze środowiska (kurz, pył, zabrudzenia solami). Czyszczenie takich powierzchni powinno być oparte na środkach chemicznych, usuwających zabrudzenia w możliwie jednym cyklu roboczym.Rzeczywistość jednak wygląda inaczej, w wielu przypadkach używa się przypadkowych środków ogólnego zastosowania, które nie są odpowiednio dobrane, poprzez co ich działanie jest powierzchowne, a efekty końcowe szybko stają się niewidoczne. Odpowiednie produkty czyszczące należy dobierać w zależności od środowiska w jakim pracują oraz od przewidywalnych rodzajów zabrudzeń jakim będą poddawane. W przypadku doboru technologii czyszczenia sytuacja jest podobna, w obiektach wielkopowierzchniowych, przemysłowych, w których zastosowano z jakichś uwarunkowań gresy szkliwione, musi być możliwość czyszczenia mechanicznego (ogólnie dostępne, profesjonalne maszyny czyszczące w połączeniu ze środkami powierzchniowo czynnymi, przykład może stanowić koncentrat odtłuszczający Sopro GR 701, który może być stosowany na wszelkiego rodzaju okładzinach przy prowadzeniu prac czyszczących, zarówno ręcznie jak i w formie zmechanizowanej). Okładziny o surowych wykończeniach (bez powłoki szkliwionej) ze względu na swoją strukturę powierzchniową mogą przyjmować na swoją powierzchnię zabrudzenia, które z upływem czasu będą uciążliwe do usunięcia, w związku z tym zaleca się przeprowadzenie procesu impregnacji. Z pozoru temat jest błahy, jednak pojawiają się pytania, w którym momencie należy impregnować? Po przeprowadzeniu prac okładzinowych a przed fugowaniem, czy też po przeprowadzeniu prac okładzinowych. Odpowiedź nie jest standardowa, gdyż jest to uzależnione od efektów fugowania próbnego, które to fugowanie praktycznie pokazuje zachowanie się okładziny w połączeniu z materiałem zaprawy fugowej. Zatem w przypadku, gdy efekty po fugowaniu próbnym nie są zadowalające, zaleca się przeprowadzenie impregnacji przed podjęciem prac fugowych. W innych przypadkach (gdy efekty fugowania próbnego są zadowalające) zaleca się przeprowadzić zgodnie z technologią proces fugowania i po upływie odpowiedniego czasu przeprowadzić proces impregnacji całych powierzchni wraz z siatką spoin. Współczesne zaprawy fugowe dzięki zaawansowanej technologii, wykazują radykalnie odmienne parametry od ogólnie przyjętego stereotypu dotyczącego fug mineralnych. Nowoczesne zaprawy fugowe produkowane przez firmę Sopro (Sopro Saphir 5, Sopro Brillant, Sopro DF 10) wykazują oprócz podstawowych parametrów technicznych także efekt hydrofobowości, który powoduje, że woda nie wnika w strukturę zaprawy fugowej tylko pozostaje na jej powierzchni w postaci kropli. Dzięki temu łatwo utrzymać czystą powierzchnię fug, naturalnie zaprawa fugowa nie może funkcjonować samodzielnie, musi występować w połączeniu z okładzinami ceramicznymi, a utrzymanie czystości oraz impregnację należy rozpatrywać w szerszym pojęciu. Niezależnie od rodzaju, gres zastosowany na powierzchniach poziomych jest narażony na obciążenia mechaniczne, chemiczne oraz brudzenie w szerokim tego słowa pojęciu, co w efekcie długotrwałego lub intensywnego procesu brudzenia może spowodować szkody w estetyce powierzchni. W przypadku okładzin gresowych polerowanych problem jest jeszcze poważniejszy, gdyż na skutek procesu produkcyjnego (polerowanie) następuje otwarcie mikroporów, w które w trakcie eksploatacji mogą wnikać środki brudzące, podobna sytuacja może występować w przypadku prowadzenia prac fugowych. Zatem po przeprowadzeniu prac okładzinowych powierzchnia gresowa musi zostać odpowiednio doczyszczona i przygotowana do przeprowadzenia prac fugowych. W przypadku gresów tzw. technicznych proces przygotowania możemy ograniczyć do doprowadzenia okładzin do stanu czystości poprzez zastosowanie odpowiednich środków czyszczących. Z reguły są to produkty oparte na środkach powierzchniowo czynnych oraz odtłuszczających, rzadziej kwasowych. Naturalnie sam proces okładzinowy powinien być przeprowadzony w taki sposób, aby nadmiernie nie brudzić okładzin zaprawami mineralnymi lub epoksydowymi, w zależności które są w danym przypadku stosowane. Inny przypadek stanowią gresy polerowane, których struktura powierzchniowa może przyjmować ewentualne zabrudzenia w fazie użytkowania jak i w fazie wbudowywania, zatem w ich przypadku, po przeprowadzeniu procesu okładzinowego, a przed procesem fugowania zaleca się przeprowadzenie: fugowania próbnego z zastosowaniem filmu wodnego i oceny uzyskanych efektów (szczególna uwaga powinna być zwrócona na stan powierzchni okładziny); procesu usunięcia wosków zabezpieczających nanoszonych na powierzchnię gresów (dotyczy w większości producentów spoza Europy) przy pomocy odpowiednio silnych środków odtłuszczających; procesu impregnacji okładzin, na których fugowanie próbne dało niezadowalające efekty w postaci zmian struktury powierzchniowej widoczne gołym okiem. Ze względu na mnogość okładzin gresowych (przede wszystkim producentów i importerów) występujących na rynku krajowym nie można z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że każda okładzina gresowa wymaga usunięcia wosków zabezpieczających z powierzchni przed procesem fugowania, gdyż nie wszystkie okładziny są w ten sposób zabezpieczane. Natomiast niezaprzeczalnym faktem jest konieczność doprowadzenia stanu powierzchni okładziny do czystości przed fugowaniem. Podobna sytuacja jest w przypadku impregnacji okładzin gresowych, nie można jednoznacznie stwierdzić czy należy, czy nie należy impregnować. W tej kwestii niewątpliwie pierwsze i istotne zdanie mają producenci samych okładzin, niemniej doświadczenia wykonawcze oraz producentów chemii budowlanej mówią wyraźnie, że w przypadku przeprowadzenia fugowania próbnego na danej okładzinie i uzyskania zmian w powierzchni okładziny powodujących obniżenie jej efektu wizualnego niezbędne i konieczne jest przeprowadzenie impregnacji powierzchni przed pracami fugowymi. Do tego celu stosuje się zazwyczaj środki impregnujące, których działanie zostało opisane obok. Ogólnie można stwierdzić, iż impregnaty są to żywice rozproszone w łatwo odparowalnych nośnikach. W trakcie prac impregnujących powierzchnię zaleca się z całą bezwzględnością, aby okładziny oraz fugi były czyste i pozbawione jakichkolwiek zabrudzeń.
Rekomendacje produktowe
- Impregnat do gresów i fug
- Koncentrat czyszczący do gresów
Kiedy impregnować?
W przypadku, gdy efekty po fugowaniu próbnym nie są zadowalające, zaleca się przeprowadzenie impregnacji przed podjęciem prac fugowych. W innych przypadkach (gdy efekty fugowania próbnego są zadowalające) zaleca się przeprowadzić zgodnie z technologią proces fugowania i po upływie odpowiedniego czasu przeprowadzić proces impregnacji całych powierzchni wraz z siatką spoin.
Odporność okładziny ceramicznej na zabrudzenia
Określa ją norma EN ISO 10 545-14, ogólnie można powiedzieć, że odporność na zabrudzenia zależna jest od struktury powierzchniowej okładziny. Upraszczając, im większa porowatość tym większe ryzyko wnikania zabrudzeń w strukturę powierzchniową okładziny bez możliwości ich usunięcia.
Zasada działania impregantów
Po naniesieniu odpowiedniej ilości oraz odpowiednio dobranego środka impregnującego, należy postępować zgodnie z wytycznymi producenta. W niektórych przypadkach należy odczekać odpowiedni czas podany przez producenta (około 15-20 minut) w zależności od warunków termiczno-wilgotnościowych, a także zastosowanego środka. Po naniesieniu, odczekaniu oraz usunięciu nadmiaru produktu miękką ściereczką, proces impregnacji można uznać za zakończony i teoretycznie jest to poprawne. Jednak ze względu na fakt mnogości okładzin występujących w chwili obecnej na naszym rynku, problem jest znacznie poważniejszy aniżeli mogłoby się to wydawać. Podczas doboru odpowiedniego środka impregnującego należy wziąć pod uwagę parę aspektów, a czołowym jest kwestia jakim obciążeniom będzie podlegała okładzina, gdzie będzie stosowana (miejsce publiczne, dom prywatny), jakie środki będą używane do utrzymania czystości oraz jakim czynnikom i zabrudzeniom okładzina będzie poddawana. Kluczowym czynnikiem jest chłonność okładziny oraz czas skuteczności impregnacji.
więcej


30.08.12 | Sopro Polska
Układanie okładzin dużego formatu
Zastosowanie okładzin dużego formatu na zewnątrz budynków stało się możliwe dzięki redukcji naprężeń powstających w układzie: podłoże – uszczelnienie przeciwwodne – okładzina.
Od wielu lat modnym rodzajem wykończenia podłóg są duże formaty okładzin. Powszechnie spotyka się płyty o wymiarach 60 x 60 cm, 120 x 60 cm, a także większe. Dotychczas barierą dla projektantów i inwestorów było ograniczenie ich zastosowań tylko do wnętrz. Wynika to z bardzo wysokich obciążeń oddziałujących na wszystkie materiały zastosowane na zewnątrz w naszym klimacie. W odpowiedzi na oczekiwania klientów, firma Sopro Polska opracowała system, który sprosta w sposób trwały wysokim wymaganiom naszego klimatu. System Sopro AEB Plus do wielkoformatowych okładzin na zewnątrz daje możliwość projektantom oraz inwestorom, nowe możliwości aranżacji przestrzeni wewnątrz i łączenia jej z przestrzenią tarasu. Okładzina z pomieszczenia mieszkalnego przechodzi bez zmian na balkon/taras. Zastosowanie okładzin dużego formatu na zewnątrz stało się możliwe dzięki redukcji naprężeń powstających w układzie: podłoże – uszczelnienie przeciwwodne – okładzina. Wykorzystanie tego systemu jest możliwe w przypadku nowej aranżacji, jak również koniecznego remontu tarasu. W przypadku renowacji tarasu czy balkonu, istniejące stare okładziny, często wykazują uszkodzenia w postaci pęknięć włoskowatych lub rażąco wadliwych miejsc. W polskich realiach spotyka się nagminnie przypadki słabych podłoży cementowych, które ze względu na niskie parametry wytrzymałościowe, szybko ulegają destrukcji (przy skrajnie słabych, konieczne jest wykonanie nowego podłoża cementowego, najlepiej charakteryzującego się wytrzymałością na ściskanie min. 25 MPa). Rozwiązaniem wszystkich powyższych problemów jest zastosowanie elastycznej i kompensującej naprężenia maty uszczelniająco-odcinającej Sopro AEB Plus, która równocześnie pełni funkcję uszczelnienia przeciwwodnego. Jest to dwuwarstwowa membrana wraz z warstwą odcinającą. Po wbudowaniu pozwala na wytworzenie wodoszczelnej, wytrzymałej na obciążenia powierzchni, a dzięki warstwie odcinającej, również redukuje naprężenia termiczne. Matę mocuje się do przygotowanego, wyrównanego podłoża elastycznymi, szybkowiążącymi zaprawami klejowymi klasy C2 F wg PN-EN 12004. Dodatkową zaletą mat Sopro AEB Plus jest uzyskanie odporności na wodę (np. deszcz) bezpośrednio po ułożeniu (stosując do wykonania połączeń klej polimerowy Sopro Racofix 818). Uzyskujemy wodoszczelną membranę o jednakowej, wymaganej grubości na całej powierzchni tarasu. Zastosowanie mat Sopro AEB Plus pozwala także na bezpieczne i trwałe układanie okładzin o dużych formatach (> 50 x 50 cm ) na tarasach czy balkonach. Natomiast w przypadku zastosowania specjalnych zapraw klejowych dwuskładnikowych Sopro mega Flex S2 (klasyfikacja C2 E, S2 wg PN-EN 12004), jest możliwość zastosowania nawet jeszcze większych okładzin (dla gresów ograniczenie powierzchni do 1m2). Firma Sopro Polska dąży do spełniania oczekiwań Klientów, daje możliwość realizacji marzeń oraz pomysłów naszych Klientów i podniesienia prestiżu ich domów, apar-tamentów, biur i mieszkań.
Zalecenia
- System Sopro AEB Plus do wielkoformatowych okładzin na zewnątrz
- Mata uszczelniająco-odcinająca Sopro AEB Plus, która równocześnie pełni funkcję uszczelnienia przeciwwodnego. Elastyczna i kompensująca naprężenia mata jest dwuwarstwową membraną wraz z warstwą odcinającą.
- Elastyczne, szybkowiążące zaprawy klejowe klasy C2 F.
- Klej polimerowy Sopro Racofix 818 - stosuje się do wykonania połączeń przy mocowaniu maty uszczelniająco-odcinającej .
- Specjalne zaprawy klejowe dwuskładnikowe Sopro mega Flex S2 (klasyfikacja C2 E, S2 wg PN-EN 12004), do mocowania jeszcze większych okładzin (dla gresów ograniczenie powierzchni do 1m2).
- Przy skrajnie słabych podłożach konieczne jest wykonanie nowego podłoża cementowego, najlepiej charakteryzującego się wytrzymałością na ściskanie min. 25 MPa.
- Matę uszczelniająco-odcinającą należy mocować do przygotowanego, wyrównanego podłoża elastycznymi, szybkowiążącymi zaprawami klejowymi klasy C2 F wg PN-EN 12004.
- W celu uzyskania odporności na wodę (np. deszcz), bezpośrednio po ułożeniu maty należy zastosować do wykonania jej połączeń klej polimerowy Sopro Racofix 818. Uzyskamy wówczas wodoszczelną membranę o jednakowej, wymaganej grubości na całej powierzchni tarasu.
- W przypadku układania większych formatów okładzin, ale o powierzchni mniejszej niż 1 m2, zaleca się zastosowanie specjalnych zapraw klejowych dwuskładnikowych Sopro mega Flex S2 (klasyfikacja C2 E, S2 wg PN-EN 12004). więcej


30.08.12 | Sopro Polska
Uszczelnianie balkonów i tarasów
Przedstawiamy technikę wykonywania uszczelnienia, jak i prac okładzinowych, która umożliwi długoletnią, bezproblemową eksploatację tarasu, dzięki czemu będzie on miejscem przyjemnego spędzania czasu, a nie miejscem powtarzających się remontów.
Tarasy i balkony to miejsca najbardziej narażone na działanie niekorzystnych, zmiennych warunków atmosferycznych. Woda, mróz, duże skoki temperatury oraz kwaśne deszcze powodują, że prace okładzinowe muszą być wykonywane szczególnie starannie przy użyciu najwyższej klasy materiałów budowlanych. Podstawową sprawą przy wykonywaniu prac okładzinowych na tarasie lub balkonie jest koordynacja działań związanych ze spadkami, dylatacjami i planem płytek cera-micznych. Przed naniesieniem zaprawy uszczelniającej Sopro DSF 523 na powierzchni konieczne jest wykonanie odpowiednich spadków w celu ułatwienia spływu wody. Powinny one wynosić 1,5 – 2%. Jeżeli na istniejącym podłożu nie ma odpowiednich płaszczyzn spadkowych, należy je wykonać przy użyciu szpachli wyrównującej Sopro AMT 468. Na brzegach tarasu lub balkonu montujemy okapniki Sopro OB 265 lub profile Sopro PT 266. Uwaga: teraz obróbki blacharskie dostępne są w 183 kolorach.Dylatacje w podłożu powinny znajdować się od siebie w odległo-ści 2-5 m, powinny być wykonane w jastrychu i przeniesione do powierzchni okładziny. Na tak przygotowane podłoże nakładamy uszczelnienie mineralne Sopro DSF 523. Po jego zastygnięciu (po ok. 5-6 h) nakładamy kolejną warstwę uszczel-nienia w taki sposób, aby końcowa grubość warstwy po wyschnięciu nie była mniejsza niż 2 mm. Nie możemy zapomnieć również o wklejeniu taśmy uszczelniającej Sopro DBF 638 w miejsca najbardziej narażone na prznoszenie ewentualnych ruchów konstrukcji, czyli na styku z podłożem, w miejscach dylatacji oraz na wewnętrznej krawędzi okapników lub profili. W odróżnieniu od tradycyjnych uszczelnień takich jak papa na lepiku lub papa termozgrzewalna uszczelnienie zespolone to najbardziej efektywna metoda izolacji podłoża przed wodą i wilgocią, ponieważ chroni wszystkie warstwy znajdujące się pod nim, w tym również jastrych. Zaletą stosowania uszczelnienia Sopro DSF 523 jest możliwość jego nanoszenia na wilgotne oraz niewysezonowane podłoże betonowe np. świeżo wykonany jastrych. Już w tej fazie prac powłoka uszczelniająca chroni szlichtę przed zamoknięciem, jednocześnie pozwalając wodzie znajdującej się w jastrychu na odparowanie. Po całkowitym zastygnięciu powłoki uszczelniającej możemy rozpocząć prace związane z przyklejaniem płytek ceramicznych. Zalecamy stosowanie elastycznych zapraw klejowych (np. Sopro No.1 lub Sopro FKM XL), ponieważ są one w stanie przenieść naprężenia termiczne, powstające przy zmianach temperatur. Dodatkową zaletą za-prawy Sopro FKM XL jest możliwość stosowania jej w trzech rodzajach konsystencji: cienkowarstwowej, średniowarstwowej i półpłynnej. Końcowym etapem prac jest fugowanie, które w przypadku tarasu lub balkonu wymaga szczególnej uwagi. Zaprawa fugowa powinna być elastyczna, a także powinna posiadać podwyższoną wodoszczelność, co zniweluje możliwość przesiąkania wody do zaprawy klejowej. Zalecamy stosowanie szybkowiążącej cementowej zaprawy fugowej Sopro Brillant® lub nowości 2012 Sopro DF 10. Dodatkową zaletą fugi DF 10 jest brak występowania wykwitów wapiennych oraz możliwość dodawania brokatu srebrnego i złotego. Sze-rokość spoin cementowych powinna oscylować w granicach 5-8 mm, a szerokość fugi dylatacyjnej wykonanej z Sopro Silikon min. 10 mm. Jedynie takie szerokości szczelin fugowych w okładzinach ceramicznych zapewniają kompensację naprężeń termicznych (różnice temp. okładzin powyższych ciągu roku dochodzą do 100°C!).
Zalecenia
- Przy wykonywaniu prac okładzinowych na tarasie lub balkonie konieczna jest koordynacja działań związanych ze spadkami, dylatacjami i planem płytek ceramicznych.
- Spadki w celu ułatwienia spływu wody powinny wynosić 1,5 – 2%.
- Na brzegach tarasu lub balkonu powinny być zamontowane okapniki lub specjalne profile.
- Dylatacje w podłożu powinny znajdować się od siebie w odległości 2–5 m, powinny być wykonane w jastrychu i przeniesione do powierzchni okładziny.
- Po zastygnięciu pierwszej warstwy uszczelnienia mineralnego (po ok. 5-6 h) nakłada się kolejną warstwę uszczelnienia w taki sposób, aby końcowa grubość warstwy po wyschnięciu nie była mniejsza niż 2 mm.
- W miejsca najbardziej narażone na przenoszenie ruchów konstrukcji, czyli na styku z podłożem, w miejscach dylatacji oraz na wewnętrznej krawędzi okapników lub profili należy wkleić taśmę uszczelniającą.
- Uszczelnienie Sopro DSF 523 można nanosić na wilgotne oraz niewysezonowane podłoże betonowe np. świeżo wykonany jastrych.
- Płytki ceramiczne można przyklejać dopiero po całkowitym zastygnięciu powłoki uszczelniającej. Zaleca się stosowanie elastycznych zapraw klejowych, ponieważ są one w stanie przenieść naprężenia termiczne, powstające przy zmianach temperatur.
- Do fugowania należy używać zaprawy fugowej elastycznej i o podwyższonej wodoszczelności, co zniweluje możliwość przesiąkania wody do zaprawy klejowej.
- Szerokość spoin cementowych powinna wynosić 5–8 mm, a szerokość fugi dylatacyjnej wykonanej z Sopro Silikon min. 10 mm. Jedynie takie szerokości szczelin fugowych w okładzinach ceramicznych zapewniają kompensację naprężeń termicznych (różnice temp. okładzin powyższych ciągu roku dochodzą do 100°C!).
więcej


30.08.12 | Sopro Polska
Prestiż na tarasie
W odpowiedzi na oczekiwania rynku, firma Sopro Polska opracowała odpowiedni do warunków polskiego klimatu System Sopro AEB Plus przeznaczony do wykonywania wielkoformatowych okładzin na zewnątrz. Daje on projektantom oraz inwestorom nowe możliwości aranżacji przestrzeni wewnątrz i łączenia jej z tarasem lub balkonem.
W Systemie Sopro AEB Plus przyklejanie wielkoformatowych płytek na zewnątrz stało się możliwe dzięki redukcji naprężeń powstających w układzie: podłoże –uszczelnienie przeciwwodne – okładzina. Wykorzystanie tego systemu jest możliwe w przypadku wykonywania nowej okładziny ceramicznej, jak również koniecznego remontu tarasu lub balkonu. W przypadku często spotykanych słabych podłoży cementowych, które ze względu na małą wytrzymałość szybko ulegają destrukcji (przy skrajnie słabych, konieczne będzie wykonanie nowego podłoża cementowego, najlepiej charakteryzującego się wytrzymałością na ściskanie min. 25 MPa) oraz starych okładzin z uszkodzeniami w postaci pęknięć włoskowatych. Rozwiązaniem, które bardzo dobrze się sprawdza, jest zastosowanie elastycznej i kompensującej naprężenia maty uszczelniająco -odcinającej Sopro AEB Plus, która równocześnie pełni funkcję uszczelnienia przeciwwodnego. Jest to dwuwarstwowa membrana wraz z warstwą odcinającą. Po wbudowaniu pozwala na wytworzenie wodoszczelnej, wytrzymałej na obciążenia powierzchni, a dzięki warstwie odcinającej również redukuje naprężenia termiczne. Matę mocuje się do przygotowanego, wyrówanego podłoża elastycznymi, szybkowiążącymi zaprawami klejowymi klasy C2 F wg PN -EN12004. Dodatkową zaletą mat Sopro AEB Plus jest uzyskanie odporności na wodę (np. deszcz) bezpośrednio po ułożeniu. Warunkiem jest zastosowanie do wszystkich połączeń kleju polimerowego Sopro Racofix 818. Zastosowanie mat Sopro AEB Plus pozwala na bezpieczne i trwałe wykonanie okładzin z płytek wielkoformatowych (>50 x50 cm) na tarasach czy balkonach. Natomiast w przypadku użycia specjalnych zapraw klejowych dwuskładnikowych Sopro mega Flex S2 (C2 E, S2 wg PN -EN12004), możliwe jest układanie nawet jeszcze większych okładzin (powierzchni mniejszej niż 1 m2). Firma Sopro Polska dąży do spełniania oczekiwań Klientów, daje możliwość realizacji marzeń oraz pomysłów naszych Klientów i podniesienia prestiżu ich domów, apartamentów, biur i mieszkań. więcej


-
- -
- - -
- Od redakcji | © 2013, Sopro Polska Spółka z o.o., Polska -
-
-